چرا ما با وجود ندیدن حضرت علی (ع ) و پیامبر؛ در اذان و شهادتین لفظ اشهد را استفاده می‌کنیم؟ یعنی در واقع شهادت می‌دهیم به چیزی که ندیدیم و درک نکردیم و این شهادت به دروغ و چیزی که ندیدیم است. مثلا وقتی ما در دادگاه به چیزی شهادت می‌دهیم باید آن را قبلا دیده باشیم و درک کرده باشیم

برای پاسخ به این سوال اول باید معنای شهادت مشخص شود و ثانیا مشخص شود ما در شهادتین به چه چیز شهادت می دهیم.

معنای شهادت:
شهادت از شهد گرفته شده و دلالت می کند بر این سه معنا
١ حضور ٢ علم ٣ اعلام
الشین والهاء والدال أصلٌ یدلُّ علی حضور وعلم، وإعلام،
کتاب معجم مقاییس اللغه

معنای شهادت دادن این است که چیزی که انسان یقین به آن دارد اعلام می کند و آشکار می کند.

شهادت دادن نزد قاضی نیز این است که انسان آشکار کند و آگاه کند که حق با کیست و علیه چه کسی است.
شهِد فلانٌ عند القاضی، إذا بیَّن وأعلَم لمن الحقُّ وعلی مَن هو.
معجم مقاییس اللغه

لذا در شهادت شرط نیست که انسان شهادت بدهد به چیزی که دیده با چشم بلکه شهادت می دهد به چیزی که به آن یقین دارد.
حال این شهادت دادن در مواضع مختلف متفاوت است مثلا نزد قاضی شهادت می دهد که چیزی را شاهد بوده و دیده.
نسبت به اعتقادات دینی هم وقتی انسان شهادت می دهد به آن یعنی بیان می کند، آشکار می کند و آگاه می کند که او به این مطلب یقین پیدا کرده و به آن اعتقاد دارد، حال این یقین می تواند از راه عقل حاصل شده باشد و یا از راه نقل و یا از هر دو راه.

با توجه به مطالبی که ذکر شد ما در اذان شهادت نمی دهیم که حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم و یا حضرت علی علیه السلام را دیده ایم
بلکه شهادت می دهیم به یکی از اعتقاداتمان که از راه عقل و نقل برای ما ثابت شده است و به آن یقین پیدا کرده ایم و آن این‌است که شهادت می دهیم که حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم رسول خداست و حضرت علی علیه السلام ولی خداست.
همانطور که وقتی شهادت به یگانگی خداوند می دهیم منظورمان این نیست که خداوند را یده ایم

همچنین ببینید

آیا میلاد امیرالمؤمنین علیه السلام در درون کعبه، در منابع اهل سنت تأیید شده و مورد قبول آنها نیز هست؟ اخیراً در تبلیغاتی انکار می‌کنند.

اهل تسنن، اعتبار حدیث متواتر را به مثابه‌ی آیه قرآن می‌دانند و حاکم نیشابوری که …